แบบตัวอักษร
ตัวอักษร 1 ตัวอักษร 2
สีพื้นหลัง
Aa Aa Aa Aa
ขนาดตัวอักษร
Aa+ Aa-

บทที่ 34 แผนการลับ


บทที่ 34 แผนการลับ


"หากพี่สาวไว้ใจข้า ก็จงเก็บเสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งหมดนี้ให้ดี แล้วนำมาไว้ที่ห้องของข้าในคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าตอนที่ข้ากับสามีออกเดินทาง จะนำหีบจริงพร้อมกับเสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งหมดของพวกท่านไปรอที่ประตูเมือง เช่นนี้แล้วจะไม่ขาดสิ่งใด พวกท่านทั้งสองก็จะเดินทางได้อย่างสะดวกสบาย วางใจเถิด ข้าจะจัดเตรียมรถม้าให้พวกท่านด้วย"


"ต้องขอบคุณน้องสาวจริง ๆ ข้ากับหวังจั่งซื่อขอขอบคุณพวกเจ้าทั้งสองสามีภรรยาอย่างจริงใจ น้องสาวที่ข้าได้ผูกสัมพันธ์ฉันพี่น้องด้วยนี้ ไม่ได้ผูกไว้อย่างไร้ค่าเลย" หลินหวั่นเฉินกล่าวด้วยความซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ไม่รู้จะพูดอะไรดี หวังจั่งซื่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้ารัว ๆ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ


"ขอบคุณพวกท่านทั้งสองสามีภรรยาจริง ๆ หากวันนี้ไม่มีพวกท่าน พวกข้าก็คงทำเรื่องนี้สำเร็จไม่ได้"


พูดจบ หลินหวั่นเฉินและหวังจั่งสื่อก็ขอบคุณซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟย พวกเขาต่างลุกขึ้นยืน กำลังจะคำนับซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยอย่างลึกซึ้ง


ซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วประคองหลินหวั่นเฉินและหวังจั่งซื่อขึ้นมา เอ่ยว่าไม่ต้องพูดคำขอบคุณเหล่านี้


"พี่หลินพูดเช่นนี้ได้อย่างไร? ท่านบอกแล้วว่าพวกเราเป็นพี่น้องกัน จะต้องขอบคุณกันเพราะเหตุใด พี่ช่วยน้องเป็นเรื่องธรรมดา น้องช่วยพี่ก็เป็นเรื่องธรรมดาเช่นกัน! ดังนั้นพี่หลินไม่ต้องมาเกรงใจข้าเรื่องนี้หรอก รีบไปเก็บข้าวของเถอะ"


"ภรรยา พวกเราก็กลับห้องกันก่อนเถอะ พวกเราก็ต้องไปเตรียมของบางอย่าง"


ซูจิ่งหยางเห็นเช่นนี้ก็พูดกับหลี่เก๋อเฟยว่าในเมื่อหลินหวั่นเฉินและหวังจั่งซื่อกำลังเก็บข้าวของ การที่พวกเขาสามีภรรยายืนมองอยู่ก็ไม่ค่อยดีนัก จึงพูดอ้อม ๆ ให้หลี่เก๋อเฟยตามเขาออกไป


"ได้ เราไปกันเถอะ"


พูดจบ หลี่เก๋อเฟยก็จูงมือซูจิ่งหยางเดินออกจากห้อง กลับไปยังห้องของตนเอง


มองแผ่นหลังของหลี่เก๋อเฟยและซูจิ่งหยางที่เดินออกจากห้องไป หลินหวั่นเฉินและหวังจั่งซื่อต่างรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก รู้สึกว่าการได้พบกับพวกเขาทั้งสองระหว่างทางนี้ ช่างโชคดีเหลือเกิน


หลินหวั่นเฉินยิ่งรู้สึกว่าหลี่เก๋อเฟยคือดวงดาวนำโชคในชีวิตของนาง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าหลี่เก๋อเฟยช่างน่ารัก โดยเฉพาะใบหน้ากลมป้อมน่ารักนั่น ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ


หลินหวั่นเฉินและหวังจั่งซื่อจึงแยกย้ายกันไปเก็บข้าวของของตนเอง


ส่วนหลี่เก๋อเฟยและซูจิ่งหยางที่กลับมาถึงห้องของตนแล้ว ก็คุยกันอีกสักพัก


"ภรรยา พรุ่งนี้เราจะหาเงินซื้อโสมจากที่ไหนกัน เรื่องนี้จะทำอย่างไรดี เราไม่สามารถโลภเอาเงินของคุณหนูหลินและผู้ดูแลหวังได้ แต่เรายังไม่มีเงินซื้อโสม ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เราก็กลับไปพร้อมกับคุณหนูหลินและผู้ดูแลหวังเถอะ ซื้อหลินจือชั้นดีน่าจะพอ อย่างไรเราก็ไม่มีเงินซื้อโสมต่อแล้ว"


“ท่านพูดเรื่องอะไรกัน หมอท่านนั้นบอกไว้แล้วว่าต้องใช้ทั้งหลินจือชั้นดีและโสมอายุเกินสามปี หากเราหามาไม่ครบ แล้วบิดาของท่านเป็นอะไรไป ต่อไปท่านย่อมเสียใจ ยิ่งกว่านั้นท่านก็ไม่ได้ทำหน้าที่บุตรกตัญญูเลย เรื่องเงินซื้อโสมท่านไม่ต้องกังวล ข้าคิดวิธีได้แล้วว่าจะไปหาที่ไหน พรุ่งนี้เราจัดการเรื่องของพี่หลินให้เสร็จ แล้วเราค่อยไปซื้อโสม ท่านวางใจได้ ข้ามีวิธีแน่นอน”


"ก็ได้"


ซูจิ่งหยางไม่กล้าพูดอะไรอีก หลี่เก๋อเฟยตบอกด้วยความมั่นใจว่าตนเองหาเงินซื้อโสมได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้ก็ไปดูกันอีกทีว่าจะซื้อโสมได้หรือไม่ ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับชีวิตของบิดา เรื่องเป็นตายข้าจะไม่สนใจได้อย่างไร


หลังจากทั้งสองพูดจบ ก็เริ่มเตรียมหีบที่ต้องใช้


แล้วก็เก็บเสื้อผ้าเครื่องใช้ส่วนตัวอีกเล็กน้อย เมื่อวันนี้ผ่านไปแล้ว ไม่ว่าพรุ่งนี้จะซื้อโสมได้หรือไม่ พวกเขาสามีภรรยาทั้งสองก็ต้องจากไป


ไม่นานก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ซูจิ่งหยางรีบไปเปิดประตู เห็นผู้ดูแลหวังถือห่อของมา


"นี่เป็นเสื้อผ้า เดี๋ยวข้าจะเอามาให้อีก ขอบคุณท่านพี่ซูมาก"


แม้เสียงของผู้ดูแลหวังจะเบา แต่ประโยคสุดท้าย "ขอบคุณท่านพี่ซู" กลับหนักแน่น ทำให้รู้สึกว่าเป็นคำขอบคุณจากใจจริง


"ผู้ดูแลหวัง เจ้าพูดอะไรเรื่องขอบคุณกับพวกข้าสามีภรรยากัน ตลอดทางพวกท่านดูแลพวกข้ามามาก นี่ก็เป็นสิ่งที่พวกข้าควรตอบแทน"


"พูดอะไรเรื่องขอบคุณ ตลอดทางมีแต่ท่านช่วยข้า"


พูดจบหวังจั่งซื่อก็เดินจากไปอย่างรีบร้อน ซูจิ่งหยางก็รีบปิดประตู


ไม่นานหวังจั่งซื่อก็มาเคาะประตูอีก


"ท่านพี่ซู ไม่มีแล้ว มีแค่นี้ พรุ่งนี้พวกท่านเอาไปได้เลย แต่เสื้อผ้าของท่านจะทำอย่างไร"


"พวกข้าไม่เป็นไร พวกข้าไม่เด่นสะดุดตา พอถึงเวลาเจ้าไปแล้ว พวกนั้นออกจากโรงเตี๊ยมไป พวกข้าก็จะกลับมาเอาห่อของของพวกข้าเอง ผู้ดูแลหวัง รีบกลับไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องให้ทำอีกมาก"


"ได้" 


พูดจบ ผู้ดูแลหวังก็รีบเดินจากไปทันที ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ซูจิ่งหยาง ยังคงระมัดระวังชะโงกหน้าออกไปข้างนอก มองซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้วจึงรีบปิดประตูห้อง


หลังจากเก็บของพวกนี้เสร็จ ทั้งสองก็ล้างหน้าล้างตาอย่างลวก ๆ แล้วก็นอนลงบนเตียง


จริง ๆ แล้วทั้งสองไม่ได้หลับเลย ต่างคนต่างก็ครุ่นคิดถึงเรื่องของตัวเอง


ซูจิ่งหยางกังวลว่าพรุ่งนี้จะซื้อโสมได้หรือไม่ สงสัยว่าภรรยาของเขาจะหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นมาจากที่ไหน และยังกลัวว่านางจะประสบเหตุร้ายเพราะไปหาเงินมามากขนาดนี้ ซึ่งคงไม่ดีแน่


ส่วนหลี่เก๋อเฟยกำลังคิดว่า ถ้าพรุ่งนี้ทำเรื่องนี้สำเร็จ นางจะได้คะแนนสะสมเท่าไร และจะเอาคะแนนพวกนี้ไปแลกเงินจำนวนมากขนาดนี้ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้บอกว่าต้องทำลิปสติกถึงจะขายได้ แลกเป็นเงินได้ ถ้าเป็นแบบนั้น ทำของเสร็จแล้วจะขายหมดได้ภายในกี่วัน


ซูจิ่งหยางและหลี่เก๋อเฟยต่างก็ครุ่นคิดถึงเรื่องของตัวเอง คิดไปคิดมาทั้งสองก็ผล็อยหลับไป


เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากห้องข้าง ๆ ซูจิ่งหยางรีบไปเปิดประตู พอเปิดประตูก็เห็นหวังจั่งซื่อ


ที่แท้เวลาเช้าก็ผ่านไปนานแล้ว หลินหวั่นเฉินส่งมอบสินค้าและได้รับเงิน รีบนำไปมอบให้หวังจั่งซื่อทันที จากนั้นก็ไล่ทุกคนออกไป แล้วก็อยู่ในห้องคนเดียว หวังจั่งซื่อถือหีบนี้เดินตรงมาที่หน้าประตูห้องของหลี่เก๋อเฟยและซูจิ่งหยาง 


"เงียบหน่อย ในหีบนี้คือเงิน ต่อไปข้ากับหวั่นเอ๋อร์จะหาข้ออ้างออกไปทีละคน พวกท่านออกไปก่อนเถอะ แล้วไปรอพวกข้าที่ประตูเมือง"


ซูจิ่งหยางได้ยินคำพูดของเขาก็รีบเข้าไปหยิบหีบเปล่าออกมา แลกเปลี่ยนกับหวังจั่งซื่อ



0 ความคิดเห็น

Enjoybook
ที่อยู่ : 4/12 ม.5 ซ.ไสวประชาราษฏร์25 ต.ลาดสวาย อ.ลำลูกกา ปทุมธานี 12150
เวลาทำการ : 09.00-18.00 น. จันทร์-ศุกร์

Fatal error: Cannot redeclare utf8_strrev() (previously declared in /www/wwwroot/img.enjoybook.co/autoload.php:6) in /www/wwwroot/img.enjoybook.co/autoload.php on line 6