ชายาเอกของท่านแม่ทัพ
ชายาเอกของท่านแม่ทัพ

แบบตัวอักษร
ตัวอักษร 1 ตัวอักษร 2
สีพื้นหลัง
Aa Aa Aa Aa
ขนาดตัวอักษร
Aa+ Aa-

บทที่ 38 งั้นเราก็มาตั้งเงื่อนไขกันเถอะ


บทที่ 38 งั้นเราก็มาตั้งเงื่อนไขกันเถอะ


ซูซีหัวนำคนรีบร้อนกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลซู ขณะกำลังจะไปที่ครัว ก็เห็น สาวใช้นางหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา


"คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพเซียวกำลังรอท่านอยู่ที่ห้องโถงเจ้าค่ะ"


หญิงสาวชะงักเท้าเล็กน้อย แล้วรีบเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว


"ซวนเจี่ยว เจ้าไปเตรียมไข่ไก่และแป้งสาลีไว้ที่ครัวก่อน ข้าจะตามไปทีหลัง"


"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"


มองดูซวนเจี่ยวหันหลังกลับ ซูซีหัวหันไปมองอีกสามคน ตัดสินใจให้พวกเขาไปตีไข่


"จำไว้ แยกไข่ขาวกับไข่แดงด้วย"


"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"


หลังมอบหมายให้ทั้งสี่คนไปจัดการเรื่องในครัวแล้ว ซูซีหัวชะงักอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ก่อนรีบวิ่งไปที่ห้องโถงโดยไม่ลังเล


ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเซียวฝานพูดถึงนาง ซูซีหัวเกือบจะหยุดเท้าโดยสัญชาตญาณ เพื่อจะแอบฟังไปแล้ว


เขากำลังพูดเรื่องอะไรกัน?


"คุณหนูซูเป็นคนที่พิเศษมาก ทั่วทั้ง เมืองหลวง ก็หาคนที่สองมาเทียบเท่านางมิได้"


สีหน้าของซูซีหัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเซียวฝานจะพูดจาดีด้วย เอาไปเปรียบกับคนทั้งเมืองหลวงแบบนี้ ช่างกล้าพูดจริง ๆ


ฮูหยินใหญ่ กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพเซียว คำชมนั้นเกินจริงไปแล้ว ซีหัวก็เป็นเพียงสตรีธรรมดา ๆ ในจวนเท่านั้นเอง"


เมื่อถึงตรงนี้ซูซีหัวก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทันที "ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าก็เป็นเพียงสตรีธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น"


พูดจบนางก็ก้าวเข้ามาในประตู ซูซีหัวคำนับท่านฮูหยินใหญ่ก่อน สายตาเหลือบมองไปยังเซียวฝานแล้วยิ้มน้อย ๆ


"วันนี้ท่านแม่ทัพเซียวไม่ยุ่งแล้วหรือ?"


กรมอาญามีเรื่องมากมายขนาดนั้น ซูซีหัวไม่คิดว่าเซียวฝานจะมาหาโดยไม่มีธุระ


"แน่นอนว่ายุ่ง"


แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นช้า ๆ สายตาจับจ้องมองซูซีหัวไม่วางตา ท่าทางตั้งใจขนาดนั้นทำเอาซูซีหัวรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาหลายส่วน


ระหว่างที่สายตาฉายแววกระอักกระอ่วน ซูซีหัวก็หาเรื่องคุยขึ้นมา "ช่วงนี้ในเมืองหลวงมีข่าวลือกันว่าท่านแม่ทัพเซียวโยนองค์หญิงหรงชินออกจากจวนไป ข้ายังค่อนข้างสงสัยเลยว่าจริงหรือเท็จกันแน่?"


เมื่อนางพูดจบ ฮูหยินใหญ่ก็เกือบจะร้องออกมาโดยไม่ทันคิด "ซีหัวอย่าพูดเหลวไหลนะ"


ซูซีหัวและเซียวฝานมองไปที่ฮูหยินใหญ่พร้อมกัน ภายใต้สายตาของทั้งสองคน ฮูหยินใหญ่รู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด รีบอธิบายทันที


"ข่าวลือในเมืองหลวงไม่น่าเชื่อถือหรอก"


ซูซีหัวยังไม่ทันตอบ เซียวฝานก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ "เรื่องนี้ก็ไม่ถือว่าเป็นข่าวลือหรอก"


นางหันมองเซียวฝานด้วยความประหลาดใจ คนผู้นี้ไม่เถียง แถมยังยอมรับอีกต่างหาก?


เหมือนจะอ่านความคิดของนางออก เซียวฝานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ก็แค่ถูกเล่าต่อจนผิดเพี้ยนไปเท่านั้นเอง"


ผิดเพี้ยน?


ซูซีหัวแสดงความสงสัยในใจ แต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า กำลังจะเปลี่ยนเรื่องสนทนา แต่แล้วก็เหลือบไปเห็นฮูหยินใหญ่ลุกขึ้น จึงรีบมองไป


"ฮูหยินใหญ่ เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ?"


ฮูหยินใหญ่ยิ้มมองไปที่เซียวฝาน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ข้านึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระบางอย่าง เจ้าช่วยต้อนรับแม่ทัพเซียวแทนข้าด้วย รอให้ข้าว่างแล้วจะกลับมา"


ได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวก็ตกใจและสงสัย ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกว่ามีธุระ ทำไมตอนนี้ถึงบอกว่ามีธุระล่ะ


นางยังไม่ทันตอบ ฮูหยินใหญ่ก็หันไปพูดกับเซียวฝานแล้ว "หากมีการล่วงเกินใด ขอให้ท่านแม่ทัพเซียวโปรดอภัยด้วย"


เซียวฝานคำนับ "ฮูหยินใหญ่ พูดเกินไปแล้ว"


หลังจากพูดจบ ฮูหยินใหญ่ก็เดินจากไป เมื่อออกประตูไปแล้วก็หันกลับมามอง ท่าทางของเซียวฝานนั้น คงจะมีใจให้ซูซีหัวกระมัง


หากสกุลซูของพวกนางได้รับการคุ้มครองจากเซียวฝาน สถานการณ์ปัจจุบันก็จะพลิกผันไปในทางที่ดีขึ้นอย่างแน่นอน


ในห้องโถง ซูซีหัวละสายตาที่จ้องมองออกไป เอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ "แม่ทัพเซียว มาที่นี่เพื่อเรื่องความร่วมมือหรือ?"


"ไม่ใช่"


คำตอบที่เด็ดขาดของเซียวฝานทำให้ซูซีหัวประหลาดใจเล็กน้อย "ถ้าไม่ใช่เพื่อความร่วมมือ แล้วท่านมาที่นี่เพื่ออะไรกัน?"


"งานเลี้ยงนักกวี"


"งานเลี้ยงนักกวี?" ซูซีหัวนึกถึงเฉินจิ่งเจ๋อขึ้นมาทันที "ท-ท่านจะไปงานเลี้ยงกวีหรือ?"


เซียวฝานเสริม "และเจ้าด้วย"


"ข้าไปทำไม?" ซูซีหัวปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล "ข้าไม่ไป"


แต่ละคนก็รู้เรื่องของตัวเอง ซูซีหัวไม่อยากจะเอาความสามารถเล็กน้อยของนางไปที่งานเลี้ยงนักกวี ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลซู หากมีใครเห็นนางที่งานเลี้ยงนักกวี ไม่รู้ว่าจะมีคนมาเหยียบย่ำนางมากแค่ไหน


นางปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แต่เซียวฝานกลับยืนกรานอย่างหนักแน่น


"เจ้าต้องไป และเจ้าจะไป"


"เหอะ"


เสียงหัวเราะเย็นชา ซูซีหัวกอดอกด้วยท่าทางหยิ่งผยอง กล่าวตอบ "ข้าจะไม่ไป"


"จะพนันกันไหม?" เซียวฝานยักคิ้ว พูดอย่างมีนัยลึกซึ้ง "ข้าพนันว่าเจ้าจะไปงานเลี้ยงนักกวี"


"งั้นข้าก็จะพนันว่าข้าจะไม่ไป" ทั้งสองสบตากัน ซูซีหัวกล่าวเสริม "ท่านแพ้แน่"


ขาอยู่บนตัวของนางเอง ไปหรือไม่ไปงานเลี้ยงกวีก็ขึ้นอยู่กับการควบคุมของนางเอง


มองไปที่เซียวฝาน ซูซีหัวยักคิ้วเล็กน้อย "ในเมื่อพนันกันแล้ว งั้นเรามาตั้งเงื่อนไขกันเถอะ"


"เจ้าพูดมา"


"หากท่านแพ้ ท่านต้องตกลงร่วมมือกับข้า"


เซียวฝานพยักหน้า ถามกลับ "แล้วถ้าข้าชนะล่ะ"


"หากท่านชนะ?"


ซูซีหัวขมวดคิ้ว สายตามีความรู้สึกแปลกประหลาดมากขึ้น ไม่ว่าจะมองอย่างไร เซียวฝานก็ไม่มีทางชนะ


ถึงแม้จะคิดแบบนั้น แต่ซูซีหัวก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า กลับเชิดคางขึ้นแล้วกล่าว...


"หากท่านชนะ ข้าจะตกลงทำตามท่านหนึ่งเรื่อง"


"แน่ใจหรือ?" เซียวฝานยกมือข้างหนึ่งพยุงตัวลุกขึ้น "ในเมื่อตกลงแล้ว ก็ให้กำหนดเรื่องนี้ไปด้วยเลยแล้วกัน"


"ได้สิ"


ซูซีหัวก้มหน้าลงเล็กน้อย การพนันที่แพ้แน่ ๆ นี้ วันที่เซียวฝานจะได้หน้าแตกยังอยู่ข้างหน้าอีกนาน


"หากข้าชนะ" เซียวฝานพูดไปพลางเดินไปข้าง ๆ ซูซีหัว "ข้าจะประกาศว่าเราทั้งสองหมั้นหมายกันแล้ว พร้อมกับจัดงานหมั้นอย่างเป็นทางการ"


พลันเมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวก็ผงะขึ้นมาทันที


นางจ้องมองเซียวฝานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปจิ้มที่หน้าของเขาอย่างกะทันหัน


"ท่านแม่ทัพเซียว กลางวันแสก ๆ เช่นนี้ ท่านกำลังฝันอะไรอยู่หรือ?"


การหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ เซียวฝานกำลังดูถูกนาง หรือกำลังดูถูกชาวเมืองหลวงทั้งหมดกันแน่?


เซียวฝานหัวเราะเบา ๆ ปล่อยให้ซูซีหัวจิ้มหน้าของเขา รอจนกระทั่งซูซีหัวเอามือกลับไปเอง เขาจึงพูดต่อ "เจ้าแค่ตกลงก็พอ เรื่องนี้ไม่เป็นผลเสียต่อเจ้าเลย"


มีท่านแม่ทัพใหญ่เป็นหลังพิงสักคน เรื่องนี้ย่อมไม่มีผลเสีย


ดวงตาของซูซีหัวเหลือบไปมา ราวกับนึกอยากจะวิ่งไปงานเลี้ยงนักกวีอย่างประหลาด


แน่นอนว่า ความคิดก็เป็นเพียงความคิด ซูซีหัวยังไม่อยากจะเสียหน้าในตอนนี้


"งั้นก็รอดูกันต่อไป"


เซียวฝานสะบัดแขนเสื้อหันหลังกลับ "ข้าขอตัวก่อน"


"คงไม่ต้องไปส่งหรอกนะเจ้าคะ"


หลังจากที่เซียวฝานจากไป ซูซีหัวยืนอยู่ในห้องโถงครู่หนึ่ง แล้วเดินไปที่ครัวอย่างเชื่องช้า


ขณะนั้น ลี่จือและทั้งสี่ได้ตีไข่เสร็จแล้ว พอเห็นคุณหนูของพวกตนเดินมาก็รีบยกไปวางไว้บนเตาทันที


ซวนเจี่ยวกล่าว "คุณหนู ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ"


ซูซีหัวมองแวบหนึ่ง แล้วให้เฟิงหลี่หยิบตะเกียบคู่หนึ่งมา จากนั้นก็แยกไข่ขาวออกมาเล็กน้อยเพื่อสาธิต


"คนแบบนี้ คนไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเป็นสีขาว สามารถตั้งตะเกียบได้โดยไม่ล้ม"


อิงเถาตาโตด้วยความตกใจ "ต-ตั้งตะเกียบได้โดยไม่ล้มหรือเจ้าคะ? คุณหนู นี่มันไข่ขาวนะเจ้าคะ"


ซูซีหัวลูบคางเบา ๆ "ข้ารู้ อืม…ไปเรียกคนใช้ชายสองคนมา ให้พวกเขาตีแทน"


สุดท้ายแล้ว ลี่จือและสาวใช้ทั้งสี่ก็เป็นแค่สาวน้อย จึงให้คนใช้ชายมาทำแทน


อิงเถาที่ถูกเมินหันหน้าหนี คุณหนูของพวกนางเสียสติไปแล้ว!


ครึ่งชั่วยามต่อมา คนใช้ชายสองคนที่ถูกเรียกมาตีไข่ขาวในที่สุดก็ทำสำเร็จ ไข่ขาวกลายเป็นสีขาวในชั่วพริบตา ซูซีหัวมองสองสามครั้ง แล้วหันไปทำแป้งเค้กต่อ


แน่นอน แป้งเค้กของนางพูดง่าย ๆ ก็คือขนมปังที่นึ่งออกมา


ไม่มีทางเลือก ซูซีหัวไม่เคยเรียนสิ่งเหล่านี้มาก่อน การที่สามารถทำรูปแบบย่อได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว


"มา เดี๋ยวเอาพวกนั้น...ทาลงไป แล้วพวกเราค่อยผ่าดูกัน"


ซวนเจี่ยวถูกเรียกออกมา ทำตามคำพูดของ ซูซีหัว อย่างระมัดระวัง ในไม่ช้าเค้กรูปแบบย่อก็ทำเสร็จแล้ว


"มา ทุกคนมาลองชิมดู รสชาติน่าจะไม่เลวนะ"



0 ความคิดเห็น

Enjoybook
ที่อยู่ : 4/12 ม.5 ซ.ไสวประชาราษฏร์25 ต.ลาดสวาย อ.ลำลูกกา ปทุมธานี 12150
เวลาทำการ : 09.00-18.00 น. จันทร์-ศุกร์

Fatal error: Cannot redeclare utf8_strrev() (previously declared in /www/wwwroot/img.enjoybook.co/autoload.php:6) in /www/wwwroot/img.enjoybook.co/autoload.php on line 6